ไวบราโฟน
(VIBRAPHONE)

ประวัติ
ไวบราโฟน (Vibraphone)
พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกา ต้นแบบแรก: ปี ค.ศ. 1921
โดย Winterhoff ประดิษฐ์กลไกสำเร็จโดยการติดมอเตอร์และใบพัดโลหะ
ไว้เหนือท่อเรโซเนเตอร์ (Resonator) ใต้แท่งโลหะ (ลูกระนาด)
ทำให้เกิดเสียงสั่นไหวลักษณะ ไวบราโต้ (Vibrato) จึงเป็นที่มาของชื่อ "Vibraphone"
ใน ปี ค.ศ. 1924 นักแสดงโชว์แนววาไรตี้ Louis Frank Chiha นำไวบราโฟนรุ่นแรกของ Leedy
ไปบันทึกเสียงเพลงยอดนิยมอย่าง "Aloha ʻOe" และ "Gypsy Love Song"
ทำให้เครื่องดนตรีชนิดนี้เริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างการพัฒนาครั้งสำคัญ (ค.ศ. 1927)
กำเนิด Vibraharp: ปี ค.ศ. 1927 Henry J. Schluter จากบริษัท J.C. Deagan Company
ได้พัฒนาปรับปรุงไวบราโฟนครั้งใหญ่ โดยเปลี่ยนมาใช้แท่งโลหะทำจาก อลูมิเนียมอัลลอยด์
แทนเหล็กกล้าเดิม เพื่อให้เสียงมีความนวล กลมกล่อม และกังวานยิ่งขึ้น
พร้อมทั้งใส่ คันเหยียบ (Damper Pedal) สำหรับควบคุมการหยุดเสียง (Sustain)
นวัตกรรมนี้จึงถูกเรียกว่า "Vibraharp" ก่อนจะกลายเป็นมาตรฐานของไวบราโฟน
ในเวลาต่อมา บทบาทในดนตรีแจ๊สและดนตรีร่วมสมัยในทศวรรษ 1930 เป็นต้นมา
ยุคทองของแจ๊ส ไวบราโฟนได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในวงดนตรีแจ๊สและ
วงดนตรีเต้นรำช่วงปี ค.ศ. 1930  โดยมีศิลปินผู้บุกเบิกและสร้างชื่อเสียงระดับตำนาน
เช่น Red Norvo และ Lionel Hampton ผู้ซึ่งทำให้ไวบราโฟนกลายเป็นเครื่องดนตรีหลัก
ในวงการแจ๊สการยกระดับสู่สากล ในยุคต่อมา Milt Jackson ได้นำไวบราโฟนไปประยุกต์
ในดนตรีแจ๊สสมัยใหม่ได้อย่างลึกซึ้ง  ขณะที่วงการดนตรีคลาสสิกเริ่มนำไปใช้
ในงานออร์เคสตราและโอเปร่า เช่น ผลงานโอเปร่า เรื่อง Lulu ของ Alban Berg ในปี ค.ศ. 1937
ในยุคหลัง ศิลปินอย่าง Gary Burton ได้คิดค้นเทคนิคการใช้ไม้ตี 4 อัน (Four-mallet technique)
ซึ่งปฏิวัติการเล่นไวบราโฟนให้สามารถบรรเลงทั้งทำนองและประสานเสียงได้พร้อมกันเสมือนเปียโน  

ไม้ตีไวบราโฟน (Vibraphone Mallets)

วีดีโอ