โหวด
(WOT)

เครื่องดนตรี >โหวด(WOT)   
เดิมใช้แกว่งให้เกิดเสียงดังในภาคอิสาน(ตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย )
ต่อมาพัฒนาเป็นเครื่องดนตรี ของวงดนตรีพื้นเมืองประเภทเครื่องเป่า

ส่วนประกอบ
ลูกโหวด
จากไม้ตระกูลไผ่ ชนิดเดียวกันกับที่ใช้ทำแคน ช่างแคนนิยมเรียกไว้ชนิดนี้ว่า ไม้กู่แคน 

แกนโหวด
เป็นส่วนสำหรับนำลูกโหวดมาติดเรียงเข้าด้วยกัน ตามลำดับโน้ต ทำจากลำไม้ไผ่ เหลา
และปาดเฉือนทำเป็นหางด้วย

หัวโหวด
หัวโหวดมีลักษณะ ปลายมน วางใต้ริมฝีปาก และ ใช้ลมผิวไปที่ปากท่อลูกโหวดขนาดต่างๆ
เกิดเป็นเสียงโน๊ต
หัวโหวดทำเพื่อให้หมุนโหวดได้ง่าย ในการเป่า
ดั้งเดิมทำจากขี้สูด ผสมกับยางไม้ เช่น ต้นจิก ต้นแคน ปัจจุบัน อาจใช้วัสดุอย่างอื่น ทดแทน

Musical Instruments > Wot (โหวด)

Originally used in the Isan region (northeastern Thailand)
to create sound by being swung through the air, the *wot*
later evolved into a wind instrument used in traditional folk ensembles.

Components:

*Wot* pipes (*luk wot*): Made from a type of bamboo
the same variety used to craft the *khaen* (a traditional mouth organ)
known among *khaen* makers as *mai ku khaen*.

Central axis (*kaen wot*): A bamboo stalk, whittled and shaped with
a "tail" section, which serves as the frame upon which the *wot*
pipes are arranged in musical sequence.

*Wot* head (*hua wot*): A rounded piece positioned beneath the player's lips.
By blowing air across the openings of the various *wot* pipes,
the player produces different musical notes. The head is designed to allow
the instrument to be easily rotated while playing. Traditionally,
it was crafted from *khi sut* (a type of natural resin/wax)
mixed with tree sap—such as that from the *chik* or *khaen* trees
though other materials may be used as substitutes today.

#โหวด #เครื่องดนตรีอิสาน #เครื่องดนตรีพื้นบ้าน #เสียงโหวด 

INSTRUMENT>โหวด(WOT)