เครื่องดนตรี

เครื่องดนตรีพื้นบ้านของปกากะญอ คือชาวกระเหรี่ยง 
ลักษณะของเตหน่่า ส่วนลำตัวใช้ไม้ ต่อกัน หรือ ขุดเป็นโพรง
คล้ายเรือ  ทำหน้าที่กล่องเสียง ด้านบนเป็นแผ่นโลหะ
ทำจากปิ๊บสังกะสี   ส่วนคอ ติดลูกบิดตั้งสาย
สาย เบรค จักรยาน  หรือสายเบรค หรือสายครัชมอเตอร์ไซค์
ปัจจุบันมีการดัดแปลงใช้ลูกบิดกีต้าร์ แทน
ไม่ได้มีขนาดสัดส่วนที่แน่นอน มีทั้งแบบเรียบง่าย มีการแกะสลัก 
ด้วยมือ ตกแต่ง ขึ้นอยู่กับคนทำ  จึงมีรูปแบบที่หลากหลายมาก
อ่านเพิ่มเติม     
คลิปวีดีโอ      
1 เตหน่าของสิวา🎵   คำบอกเล่า การทำเตหน่า
                                      ตัวแรกตัวเดียวของสิวา และ บรรเลงให้ฟัง
                                      

สารคดี เตหน่า

TENA is a traditional musical instrument of the Karen people.

เตหน้าแบบโบราณ ใช้ไม้เป็นลูกบิดตั้งสาย เป็นแท่งไม้หมุนตั้งสายขึง

ตัวนี้เป็นเตหน่าทำมือ ของจอแม็ปโพ  จากการได้พูดคุยเหมือนเขาตั้งสาย
ตามเสียงคนร้อง  ผมเห็นเขาตั้งสายโดยการฟังไม่ได้ใช้เครื่องตั้งสาย
2 บทเพลงเตหน่า 🎵       
ต้นฉบับเพลงร้องและเล่นเตหน่า      แบบดั้งเดิมโดย จอแมะโพ  

 เมื่อผมบันทึกกลับมาเปิดฟัง เพลงที่ได้บันทึกเสียงไว้
มันตรงกับคีย์ Bm  พอดี   ตอนแรกผมว่าจะเอามาลองตั้งสายเป็นสากล
เพื่อทดลองเล่น ผสมดนตรีสากล   เลยเอาที่บันทีกเสียงไว้
ทดลองมาผสม เครื่องดนตรีอื่นๆ 
3 เพลงเตหน่าผสมเครื่องดนตรีอื่น 🎵   
ดนตรีทดลอง นำเพลงมาเติม เครื่องดนตรีต่างๆ

เครื่องดนตรีที่มีประวัติยาวนาน ของประเทศจีน
กู่เจิงตัวนี้เป็น ไม้จื่อถานรุ่นเก้ามังกร
จากค้นข้อมูลพบว่า ไม้จื่อถาน (zitan wood )
หรือ ภาษาไทยเรียกว่าไม้จันทน์แดง(Pterocarpus santalinus)  
เป็นไม้เนื้อแข็งสีแดงเข้ม หรือ ม่วงดำ  เป็นโตช้า
แข็งแกร่ง มีน้ำหนักมาก  ทางจีนตอนใด้ และเวียดนาม
กู่เจิงเป็นรุ่นเก่าแกะสลักด้วยมือ ให้เสียงหนักแน่นมีพลัง มีมิติลึก
มีพลังเสียงที่กว้าง เหมาะสำหรับการเล่นเพลงที่มีท่วงท่าสง่างาม 
ตั้งสายเป็น pantatonic  มีห้าโน๊ต   สามารถตั้งสายโดยปรับเปลี่ยน
เป็นคีย์ต่างได้  แต่คีย์หลักที่นิยมใช้ ตั้งเป็นคีย์ D 
มี21สาย  ช่วงเสียงโน๊ตตั้งแต่ D2-D6    
โน๊ต  D2   E2   F#2   A2   B2      .......D6  

กู่เกิงไม้หนานมู่(nanmu)  จากข้อมูลพบว่า ต้นไม้ท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง
แถบจีนตอนใต้   มีลักษณะพิเศษสีเหลืองทองเป็นต้นไม้ เนื้อแข็ง 
ที่มีอายุยืนโตช้า ต้นที่โบราณมีอายุได้นับพันปีมีขนาดใหญ่
เมื่อก่อนจึงนิยมสร้างบ้าน ทำเฟอนิเจอร์ สร้างวังในยุคราชวงค์หมิง
และ ราชวงศ์ชิง   ปัจจุบันเป็นต้นไม้อนุลักษณ์ และ หายาก
กู่เจิงตัวนี้ ให้เสียงตัวนี้มีลักษณะต่างกับเก้ามังกร มีความ
นุ่มละมุน อ่อนหวาน สดใส  

กู่เจิงตัวนี้ ได้มาจากนักดนตรีจีนพูดภาษาไทยไม่ได้
ไม่ค่อยทราบข้อมูลรายละเอียดนัก  มีป้ายยี่ห้อตุนหวง 
เป็นยี่ห้อที่ผลิตเครื่องดนตรีจีนรายใหญ่ที่มีชื่อเสียง
ผลิตเครื่องดนตรีมากมายหลากหลายชนิด
หลายเกรด ตั้งแต่นักเรียนฝึกหัด จนถึงมืออาชีพ    

กู่เจิงขนาด 120 cm  ย่อขนาดให้
พาเดินทาง ได้สะดวกขึ้น  

กู่เจิงตัวนี้  มี16 สาย  

สายเป็นเส้นลวดเล็กๆ มีความคล้าย เครื่องดนตรีดั่นทรานของเวียดนาม
แต่มีขนาดใหญ่กว่า  มีความยาว ประมาณ 120 cm แต่เล็กกว่า
กู่เจิงมาตรฐานปัจจุบัน     มีลักษณะเสียงแหลมเล็ก ใส
มีหมุดไม้ตั้งสายอยู่ด้านบน เหมือนดั่นทราน
ของเวียดนาม  ยังไม่ค่อยทราบข้อมูล ได้ทดลองตั้งสาย
เป็น คีย์ C เหมือนดั่นทราน 

 เครื่องดนตรีพื้นบ้าน ประเทศจีน  เก่าแก่มีพบหลักฐานทางประวัติศาสตร์
มาแต่โบราณ   มีเจ็ดสาย  มีเสียงเบา นุ่มลึก สงบ 
กู่ฉินมีราคาช่วงราคาที่แตกต่างกันอย่างมาก
กู่ฉินที่มีคุณภาพสูง  จะใช้วัสดุไม้หายาก
ขั้นตอนการทำมีความละเอียดอ่อนจึงมีราคาสูงมาก
คีย์C   G1  A1  C2  D2 E2 G2  A2 

รายละเอียด

 เครื่องดนตรีของประเทศของญี่ปุ่น มี 13 สาย
ยาวประมาณ 182 CM  ลักษณะโครงสร้างคล้าย กู่เจิงของจีน
ด่านทรั่น ของเวียดนาม  แต่การตั้งสายมีวิธีเฉพาะ
จะใช้เครื่องมือขึงเชือกให้ตึง และ มัดเข้าด้วยกัน
  โกโตะใช้ไม้ คิริ 

 เครื่องดนตรีของประเทศของญี่ปุ่น มี 1 สาย
ลำตัวเป็นไม้ ติริ ยาวประมาณ 110 CM 
ใช้งา ทรงกระบอกสวมนิ้วมือทั้งสองข้าง
มือซ้ายใช้กดเลื่อนสายไปตามตำแหน่งต่างๆ
เพื่อกำหนดเสียงโน๊ต มือขวาใช้ดีดสายให้เกิดเสียง 
เครื่องนี้ไม่ทราบอายุแต่น่าจะเก่ามาก
ไม่สมบูรณ์ ได้ทำการปรับปรุงให้เล่นได้
ตามข้อมูลพบว่า  เครื่องดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้นใน ศตวรรษ 17
นิยมสูงสุดในช่วง 1800s  ถึงประมาณ ต้นทศวรรษ 1920
และค่อยๆเลือนหายไป ปัจจุบันเป็นเครื่องดนตรีหายาก
มีเสียงสั้นเบา  มีความสงบ  การตั้งสายเป็นอิสระตามเสียงร้อง  
ตามพอใจ และ ความตึงเหมาะสมของสาย เช่น C   D    A

 เครื่องดนตรีพื้นบ้านประเทศเวียดนาม มี 16 สาย
สายเป็นลวด รูปร่างมี ลักษณะคล้ายกู่เจิงของจีน 
มีเอกลัษณ์ด้วยการประดับมุกรอบตัว สลักบอกเล่าเรื่องราว
มีหมุดไม้ตั้งสายอยู่ด้านบน มีที่ดีดเป็นโลหะสวมนิ้ว
มี16สาย ตั้งสายเป็นคีย์ C   ตั้งสายแบบเพนทาโทนนิค
เสียงมีลักษณะแหลมใส  

  G3  A3  C4  D 4  E4  G4   A4  C5  D5  
  E5   G5  A5   C6   D6 E6  G6               

รายละเอียด                                             

 เครื่องดนตรีพื้นบ้านประเทศเวียดนาม
ย่อขนาดสัดส่วนจากดั่นทรานขนาดมาตรฐาน
มี16สาย มีหมุดไม้ตั้งสายอยู่ด้านบน
ตั้งสายเป็นคีย์ C  แบบเพนทาโทนนิค
มีที่ดีดเป็นโลหะสวมนิ้ว

 เครื่องดนตรีพื้นบ้านประเทศเวียดนาม
เป็นเครื่องดนตรีมีสายเส้นเดียว ที่มีลักษณะการเล่น
เฉพาะตัวใช้เทคนิคพิเศษ  การโยกเสาทำด้วยโลหะ
และ สร้างเสียงฮาร์โมนิกส์ ระหว่างปลายสันมือ กับสาย 
ทำให้เกิดเสียงโน๊ตต่างๆ 

สายเปล่า   A2 หรือ  Bb2

 เครื่องดนตรีประจำชาติพม่า มีมาแต่โบราณ
มีความสำคัญในวัฒธรรมพม่า
สมัยก่อนใช้เล่นในราชสำนัก
ปัจจุบันพบมีมีการเล่นกันโดยทั่วไป
ถูกพัฒนาจนปัจจุบัน มีขนาดมาตรฐานที่ 16 สาย
และตั้งสายด้วยลูกบิดกีต้าร์ ทำให้ตั้งสายได้ง่ายขึ้น 
ยุคเก่าโบราณจะใช้ วิธีการผูกเงื่อนเฉพาะแบบพิเศษ
เพื่อตั้งสาย มีความน่าสนใจ เทคนิคการเล่นและ
การตั้งสายเป็นเพนทาโทนิค  สายเปล่ามี  5 โน๊ต เท่านั้น
แต่สามารถสร้างโน๊ตเพิ่มด้วยนิ้วมือซ้าย แตะ ที่สาย
ด้วยเทคนิคการสร้างเสียงฮาร์โมนิกส์
ผมทดลองเล่น โดยตั้งเป็นคีย์ C   เพนทาโทนิค
G2  A2  C3  D3  E3  ...   G5

ก็อตตันเป็นเครื่องดนตรี เครื่องดนตรีพื้นเมืองของเกาะคิวชูตอนใต้
ประเทศญี่ปุ่น คล้ายชามิเซ็น แต่ด้านหน้าและด้านหลังทำจากไม้ 
มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ เฉพาะตัว
และมีน้ำหนักเบา  ไม่ถึงหนึ่งกิโลกรัม
บันทึกทางประวัติศาสตร์  มีตามอยู่ตามบ้านเรือนจำนวนมาก
ในจังหวัดมิยาซากิเคยมีเครื่องดนตรีชนิดนี้
แต่ปัจจุบันความแพร่หลายของเครื่องดนตรีชนิดนี้ลดลงอย่างมาก
แม้แต่ในจังหวัดคาโกชิมะซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของเครื่องดนตรีชนิดนี้
ก็ยังมีช่างฝีมือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงผลิตเครื่องดนตรีชนิดนี้อยู่
มีการตั้งสายได้หลายแบบ 
C3   F3   C4
C3   G3    C4
C3    F3  Bb3
หรือ   D3 G3 D4

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน  ประเทศญี่ปุ่น
พื้นฐานมาจากซันชิน
ไม่มีเฟรต   มี3สาย ลำตัวด้านหน้าด้านหลัง
ติดด้วยหนัง  ใช้เล่นประกอบการแสดงคาบุกิ (ละครญี่ปุ่น)
หุ่นเชิด (Bunraku), และเพลงพื้นบ้าน.
ยุคต่อมาถูกนำมาผสมผสานในวงดนตรีสากลสมัยใหม่

การตั้งสายโดยให้สายที่ 3 สูงกว่าสายที่ 1 เป็นช่วงเสียง 8 เต็ม
หรืออาจจะตั้งอิสระตามเสียงนักร้อง การตั้งที่นิยมคือ
C 3  G3  C4  มาตรฐาน
C 3  F3    C4
C 3   F3  Bb4

ซันชิน เครื่องดนตรีพื้นบ้าน  ประเทศญี่ปุ่นดั้งเดิม
จากหมู่เกาะริวกิว ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโอกินาวา
ซันชินมีคอยาว โดยทั่วไปทำจากไม้มะเกลือโอกินาวา
ไม่มีเฟรต  ลำตัวแบบดั้งเดิมหุ้มด้วยหนังงูเหลือม
ปัจจุบันมักจะใช้วัสดุสังเคราะห์แทน
มีสายสามสายที่ดีดด้วยปิ๊กสวมนิ้ว ซึ่งมักทำจากเขาควาย
เครื่องดนตรีชนิดนี้ขึ้นชื่อในเรื่องโทนเสียงที่นุ่มนวลและสงบ
ขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบา
ตั้งสาย  C3   F3   C4 เป็นมาตรฐาน
  แบบ ichi-agi choshi            Eb3    F3    C4
              Ni-agi choshi              C3      G3   C4
              Ichi  ni-agi Choshi     D3     G3   C4
              San asge Choshi       C3      F3   Bb3

ไม่พบข้อมูลที่บันทึกไว้ในหนังสือ
สืบได้ข้อมูลจากการบอกเล่าได้ว่า
ชื่อ ง่วง   และมีพบเรียกว่า  ตั้วอ้วง
เครื่องดนตรีจีน เล่นในวงดนตรี จีน
ตามข้อมูลระบุว่าทำขึ้นในไทย  
แต่เลิกผลิตมานานหลายสิบปี 
ปัจจุบันแทบไม่พบเห็นใครเล่นแล้ว
เป็นเครื่องดนตรีที่ให้เสียงโน๊ตต่ำ  
เทียบกับวงสากล คือ ดับเบิ้ลเบส
แต่มีสามสาย  ดับเบิ้ลเบสมีสี่สาย 
ลำตัวทำเป็นไม้จริง ทรงกลม
ด้านหน้าที่ติดกับหย่องเป็นหนังบางๆ
น่าจะเป็นหนังแพะ หย่องสามารถ
ปรับเลื่อนขึ้นลงได้

C2    G2    C3(D3)

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน จีนตอนใต้   กวางตุ้ง ฮ่องกง
เครื่องดีดสายเป็นเอ็น มีสามสาย  ด้านหน้า
เป็นหนังงูเหลือม  ตัวนี้เป็นรุ่นโบราณ
ได้มาสภาพหนังงูเก่าขาดจึงเปลี่ยนหนังใหม่ 
หย่องสามารถปรับสูงต่ำได้ 
ตั้งสายเป็นคู่  4 และคู่ 5    หรือ คู่  5 และคู่  4  
สามารถเป็นคีย์โดยตั้งตาม ช่วงเสียงเดิม     
  A2  D3  G3

G2   C3   G3

เครื่องดนตรีโบราณของประเทศจีน มีสี่สาย
ลำตัวเป็นทรงกลมคล้าย พิณพระจันทร์
แต่มีขนาดใหญ่กว่า การตั้งสาย
ของจงรวนคือG 2 D 3 G 3 D 4 [ 3 ]
นอกจาก นี้ยังสามารถปรับจูนเป็น
G 2 D 3 A 3 E 4หรือA 2 D 3 D 3 D 4
หรือรูปแบบอื่นๆ ตามความต้องการในโน้ตเพลง
หรวน มี 5 ขนาด

gaoyinruan เสียงสูง G3-D4-G4-D5
xiaoruan   เล็ก  D3-A3-D4-A4
zhongruan กลาง G2-D3-G3-D4
daruan   ใหญ่(เบส) D2-A2-D3-A3
diyinruan                   G1-D2-G2-D3  

เครื่องดนตรี ต้นกำเนิดมากจาก หร่วน 
ลำตัวเป็นทรงกลม เหมือนกัน
แต่มีขนาดเล็กกว่า มีสี่สาย
yue    ภาษาจีน แปลว่า พระจันทร์
qin     ภาษาจีนแปลว่า พิณ

การตั้งสาย

A2    D3    A3    D4  หรือ
G2   D3   G3     D4

บางคนเรียกว่า หลิวฉิน (Liuqin) 

เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายดีดของจีน 

มีลักษณะคล้ายกับผีผา (Pipa) แต่มีขนาดเล็กกว่า

และมีเสียงที่แหลมสูงกว่า
G3 D4 G4 D5

เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายดีดของจีน
ที่มีประวัติยาวนานกว่า 2,000 ปี ถือเป็นหนึ่ง
ในเครื่องดนตรีจีนที่เก่าแก่และเป็นที่รู้จักมากที่สุด
ตัวเครื่องมีรูปร่างคล้ายผลสาลี่หรือลูกแพร์ผ่าครึ่ง
มีคอและก้านดีดที่ยาวผีผาสมัยใหม่มักมี 4 สาย
มีเสียงที่ก้องกังวานและสามารถแสดงอารมณ์
ได้หลากหลาย ตั้งแต่เสียงที่ไพเราะนุ่มนวล
ไปจนถึงเสียงที่ดุดัและแข็งแกร่ง วิธีเล่นผู้เล่น
จะวางผีผาไว้บนตักและใช้นิ้วมือขวาดีดสาย
โดยอาศัยเล็บมือหรือเล็บเทียมสวมปลายนิ้ว
มือขวาใช้กดโน๊ต

A2  D2 E3 A3

พิณนี้ดัดแปลง พัฒนามาจาก 
พิณซิต้ารา เครื่องดนตรีโบราณ ของกรีก
ซึ่งมีการแพร่หลายออกไป ในประเทศต่าง
ดัดแปลงพัฒนาเป็นรูปร่างต่างๆ และมีชื่อเรียกไปต่างๆหลายชื่อ
ตัวนี้ผลิตที่ ประเทศอาเจนตินา  มี 15 สาย
เป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านของยุโรปกลาง
ประเทศอิตาลี  ปัจจุบันมีผลิตในหลายประเทศ
เช่น เมกซิโก ฮ่องกง  อาเจนตินา   โคลัมเบีย อิตาลี
มีการตั้งสายหลายแบบ ตามท้องถิ่นประเทศต่างๆ

พิณแบนดูราเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน
 ตัวนี้ผลิตที่ ประเทศยูเครน
มี 11 สาย  เป็นสายเบส  2 สาย
ก่อน ปี 1940 เรียกว่าคอบซา(kobza)
เครื่องนี้มีสายเบส 3  สาย   เป็นสายยาว  
มักจะตั้งเป็น octave คีย์หลัก
เช่น        G2  D3  G3    
สายเล่นทำนอง   G2  A3  B3 C4 D4  E4   F#4    G4
ในบางรุ่นมีคันโยก ช่วยให้เปลี่ยนคีย์ได้

พิณขนาดเล็ก  มี  15  สาย
ผลิตที่เยอรมัน  ทำจากไม้เนื้อแข็งไม้แอส
ตั้งสายได้สองแบบ
เป็นไดอาโทนิก            :  C D E F  G A B C D E F  G
ตั้งแบบเพนทาโทนิก :  D E G A C D E G A C D E  
ครูปร่างคล้าย  เครื่องดนตรียุคโบราณ
เล่นง่ายเหมาะกับพื้นฐาน พัฒนการสำหรับ
เด็กฝึกเล่นดนตรี

พิณวางตัก(Lap Harp) มีขนาดเล็ก  มี  15  สาย
  วัสดุทำจากไม้ทำเป็นกล่องเสียง และสายแสตนเลส
ต้นแบบผลิตที่เบลารุส ประเทศรัสเซีย
เรียกว่า เปเรเปโลชก้า(Perepelochka)
รูปร่างพัฒนามากจาก  เครื่องดนตรีพิณยุคโบราณ
เหมาะเด็กเริ่มฝึกเล่นดนตรี พกพาสะดวก
มีแผ่นกระดาษโน๊ตรูปแบบเฉพาะ
ใช่วางลงบนเครื่อง ให้ดีดโน๊ตตามได้ง่าย
ตัวนี้ผลิตที่เกาหลี  

G6   F6   E6   D6    C6   B5   A5   G5  
F5  E5   D5   C5  B4  A4   G4
ฟังเสียง

Banduria คือเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย
แบบดีดจากสเปน  มีลักษณะคล้ายแมนโดลิน
ส่วนใหญ่ใช้ในดนตรีพื้นบ้านสเปนและฟิลิปปินส์
เครื่องดนตรีนี้มีลักษณะเด่นคือมีสายเหล็ก 12 เส้น
ตัวนี้เป็นของประเทศฟิลิปปินส์ มี 14 สาย 

F#     B B     EE     AAA    DDD    GGG   

เครื่องดนตรีเครื่องสายของประเทศรัสเซีย 
มีสามสายใช้ดีด กล่องเสียงเป็นรูปสามเหลี่ยม  มีขนาดต่างๆ
piccolo                   ขนาดเล็กสุดให้เสียงแหลม

prima                       ขนาดเล็ก  เป็นขนาดมาตรฐานเล่นทั่วไป  เล่นทำนอง  คอร์ด secunda ,             ให้เสียงกลาง
alto                         ให้เสียงกลางต่ำ
bass                          ให้เสียงเบส
contrabass   ขนาดใหญ่  ให้เสียงเบส วางกับพื้นเวลาเล่น
(ในภาพคือขนาดเล็ก prima  ต้งสาย  E4, E4 , A4)

เครื่องดนตรีพื้นบ้านนิยมเล่นกันอย่างกว้างขวาง
ภาคอิสาน และประเทศลาว  มีเสียง และ การเล่น
ที่เป็นเอกลักษณ์     มีสายมาตรฐานที่  3 สาย
และ พบเห็นแบบทั้ง สองสาย และ สี่สาย อยู่บ้าง
ปัจจุบันพบว่า ส่วนใหญ่มีการพัฒนามีการปรับเฟรต
ให้โน๊ตตรงกับเครื่องดนตรีสากล
โดยตั้งสาย E3   A3   E4 

พิณโปร่งอิสานไม้ขนุน  ทำทรงโบราณ
ปัจจุบัน ระยะช่วงเฟรตได้ถูกปรับให้ได้โน๊ตสากล
จึงเล่นเข้ากับเครื่องดนตรีสากลได้
ตั้งโน๊ตสายเปล่าเป็น  E3  A3   E4

พิณพื้นบ้านทางภาคอิสาน
ประดิษฐ์ มาจากไม้ไผ่เป็นส่วนประกอบของพิณ มีสามสาย
ตั้งสาย และดีด เหมือนพิณอิสาน โดยทั่วไป
E3  A3   E4

เป็นซึงขนาดใหญ่   มีเสียงต่ำทุ้มกว่า ซึงกลาง ซึงเล็ก
เครื่องดนตรีพื้นบ้านภาคเหนือของประเทศไทย
เป็นไม้ขุด ปะกบไม้บางที่แผ่นหน้า
มีสี่สาย  ตั้งสายเป็นคู่    ตัวนี้เป็นซึงแบบโบราณ ขนาดกลาง
ใช้ลูกบิดเป็นไม้หมุนตั้งสาย  ปัจจุบันรุ่นหลังๆ
มันจะแทนด้วยลูกบิดกีต้าร์  เพื่อให้หมุนตั้งสายง่ายขึ้น
การตั้งสาย  คู่ 4     C3C3    F3F3
การตั้งสายคู่    5    C3C3     G3G3 

เครื่องดนตรีพื้นบ้านภาคเหนือของประเทศไทย
เป็นไม้ขุด ปะกบไม้บางที่แผ่นหน้า
มีสี่สาย  ตั้งสายเป็นคู่    ตัวนี้เป็นซึงแบบโบราณ ขนาดกลาง
ใช้ลูกบิดไม้ตั้งสาย  รุ่นหลังๆ มันจะแทนด้วยลูกบิดกีต้าร์
เพื่อให้หมุนตั้งสายง่ายขึ้น
การตั้งสาย แบบคู่ 4          G3G3     C4C4
การตั้งสายแบบคู่    5         G3G3     D4D4
ซึงกลางมีขนาดเล็กกว่าซึงหลวง   ตั้งเสียงสูงกว่า ซึงหลวง
เช่น   ซึงหลวง ตั้ง   C3  F3  ซึงกลางตั้ง    G3   D4
และตั้งให้เข้า กับเสียงสะล้อ    เช่น
ซึงกลาง ตั้ง G3 D4    สะล้อตั้งเป็น C4  G4

ซึงขนาดเล็ก มีเสียงสูงกว่่าซึงขนาดกลาง
ตัวนี้เป็นแบบโบราณ ลูกบิดเป็นไม้
ตั้งสาย คู่4  หรือ ภาษาท้องถิ่นเรียกว่าซึง ลูก 3
C4C4    G4G4  

เครื่องดนตรีโบราณ พื้นบ้าน ของชาวเขาเผ่าลีซอ
มีสามสาย เป็นไม้เนื้อแข็ง ด้านหน้า
เป็นหนังสัตว์ น่าจะเป็นตะกวด

ตั้งสาย  C  G  C 

เครื่องดนตรีโบราณ พื้นบ้าน
ของชาวเขาเผ่าลีซอ
มีสามสาย ด้านหน้า เป็นหนังสัตว์ 

ตั้งสาย  C  G  C 

เครื่องดนตรีโบราณ พื้นบ้าน
ด้านหน้า เป็นหนังสัตว์
ของชาวเขาเผ่าลีซอ
มี2สาย

ตั้งสาย  C  G  

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน ของชาวอุยกูร์
แบบโบราณลูกบิดไม้ 
ประเภทดีด มีสี่สาย ด้านหน้าเป็นหนัง    มีสี่สาย
ตั้งมาตรฐาน บันไทเสียงพื้นเมือง     D3 G3 C4 F4
ตั้งคีย์เปิด           G3  D4  G4 D5
ใช่สายเทียบ  กีต้าร์เบอร์ .009  หรือ .10  ใน สาย 1 , 2 , 3

มีชื่อเรียกตามท้องถิ่นต่างๆ
RUBOB,  RABAB ,RUBAB
เครื่องดนตรีพื้นบ้าน ชาวอุยกูร์ ชินเจียง และ
อุสเบกีสถาน (uzbekistan)
ตั้งสายคู่ 5    C4C4      G4G4       นิยม
                          D4D4     G4G4
ตั้งสายคู่4        D3D3     A3A 3

พิณสองสาย ของชนเผ่าบาตัก(Batak )  
อยู่ที่เกาะสุมาตราเหนือ
ของประเทศอินโดนิเซีย เป็นดนตรีพื้นเมือง
และเล่นในพิธิกรรมต่างๆพิธีกรรมศาสนาเซเร
มีสองสาย ลำตัวคล้ายเรือ แกะสลักเป็นสัตว์
ส่วนหัวเป็น รูปคนนั่ง  ส่วนท้ายเป็นรูปหน้าคน 
ทำจากไม้ คัสซอด มะขามแขก หรือ
ตระกูลขี้เหล็กเป็นไม้ชิ้นเดียว ขุดแกะสลัก
มีเสียงเล็กแหลม การตั้งสาย  
สายสอง  C4   สายหนึ่ง  G4  
หรือ C4 ,       E4
หรือ G3  ,      D4

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน
ประเภทดีด มี 2  สาย
แถบเอเชียกลาง
ประเทศเปอร์เซีย จีน
ตั้งสายขึ้นอยู่กับท้องถิ่น เช่น
ตั้งแบบคู่4   A2  D3
                          G2-C3
ตั้งแบบคู่5      G 2  D3
หรือตั้งสายตามคีย์ที่ต้องการ  

ซาช 6 สาย เครื่องดนตรีพื้นบ้าน  ซาซ (Saz) หรือ บากลามา (Bağlama)
เป็นเครื่องดนตรีโบราณที่มีประวัติศาสตร์ ยาวนานกว่า
3000 ปี  เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายที่ใช้นิ้วหรือปิ๊กดีด
มีต้นกำเนิดจากตุรกีและแพร่หลายใน
ภูมิภาคเอเชียกลางจนถึงบอลข่าน
มีลักษณะคอยาวและลำตัวรูปทรงลูกแพร์  มีหลายขนาด
ตัวที่เห็นในรูป   เป็นแบบคอสั้น มี 6  สาย นิยมใช้ไม้
เช่น ไม้มะฮอกกานีหรือไม้ซีดาร์ในการทำลำตัว
เป็นเครื่องดนตรีหลักในดนตรีพื้นบ้านตุรกี
ตั้งสาย  GG  DD  AA  หรือลดสายลง   FF  CC  GG  
AA GG  DD
AA DD EE

เครื่องดนตรีอูด (oud) เดินทางมาถึงยุโรปผ่าน
ทางสเปน ในศตวรรษที่ 13 นักรบครูเสด
ได้นำมันกลับมายังยุโรป และเมื่อเวลาผ่านไป
มันก็กลายเป็นเครื่องดนตรีตระกูล ลูท (lute)
ในยุโรป   นั่นเป็นเหตุผลที่ลูทได้ชื่อมาจากอูด
('le ut' ในภาษาฝรั่งเศสโบราณ)
มีการเพิ่มคุณลักษณะต่างๆ จากอูดเข้าไป
เช่น ใส่เฟร็ต  พัฒนามาเป็น แมนโดลิน กีต้าร์ 
เป็นต้น
อูด เป็นจุดสนใจหลักในพระราชวังออตโตมัน
ในศตวรรษที่ 15 ได้รับคุณค่าที่หาที่เปรียบไม่ได้
และเริ่มเป็นที่นิยมใช้ในดนตรีคลาสสิกตุรกี
ในศตวรรษที่ 19   
การตั้งสายมีหลายรูปแบบ  อ่านรายละเอียด

เป็นเครื่องดนตรีที่มีประวัติยาวนาน 
ในแถบตะวันออกกลาง
ในประวัติศาสตร์ อูดยังถูกเล่นโดยอารยธรรมต่างๆ
ในเอเชียกลาง เมโสโปเตเมีย อิหร่าน และอาระเบีย
อูดมีบทบาทสำคัญในดนตรีคลาสสิกของตุรกี
ดังนั้นอูดจึงมี การตั้งสาย และ สไตร์การเล่น
หลายรูปแบบ ในแต่ละประเทศ

ซาซ 7 สาย เครื่องดนตรีพื้นบ้าน  ซาซ (Saz) หรือ บากลามา (Bağlama)
เป็นเครื่องดนตรีโบราณ
มีต้นกำเนิดจากตุรกีและแพร่หลายใน
ภูมิภาคเอเชียกลางจนถึงบอลข่าน
มีลักษณะคอยาวและลำตัวรูปทรงลูกแพร์  มีหลายขนาด
ตัวที่เห็นในรูป  เป็นแบบคอยาว  มี 7  สาย
ตั้งสาย    GG  DD  AAA
หรือ ลดสายเป็น   FF  CC  GGG

เครื่องดนตรีประเทศ อินเดีย ประดิษฐ์ขึ้นในช่วง
คศ.18xx  นักประวัติศาสตร์ระบุว่า เป็นเครื่องดนตรี
ที่พัฒนามากจาก เซต้าร์ เครื่องดนตรีเก่าแก่ของ
ประเทศอิหร่าน   

 ซีต้าร์ตัวนี้มีน้ำเต้าตรงส่วนหัวถอดได้
สายหลักมี 7 เส้น
และสายพ้อง ประสาน  11 เส้น

เครื่องดนตรี ของประเทศญี่ปุ่น

บิวา มีหลายชนิด  ตัวนี้เป็น  satsuma biwa
เป็นพิณโบราณใช้ไม้ที่มีอายุ มาขุดเป็นลำตัว  
มีขั้นตอนการทำด้วยมือที่ปราณีต
จึงมีราคาสูง มีเสียงโน๊ตจำกัดเฉพาะ  
ปัจจุบันจึงมีคนเล่นน้อย  และ
มักจะเป็นการ อนุลักษณ์
มีไม้ดีดเรียกว่า บาจิ    
บิวามักจะให้โทนต่ำ  การตั้งสาย
อาจจะตั้งตามความเหมาะสมของผู้ร้อง

ตั้งสายแบบดั้งเดิม      A2  E2 A3  B3
ตั้งแบบร่วมสมัย          G 2G2   c3   g3
                                            G 2G2   d3   g3  

กีต้าร์โปร่ง ที่มีไมค์บรรจุอยู่ภายใน
เพื่อเก็บเสียงอะคลูสติก ของกีต้าร์โปร่ง
รูปแบบวงจร มีแบบ ไม่ต้องใส่แบตเตอรี่ เป็นชนิด พาสทีฟ
และ ต้องใช้แบตเตอรี่ เรียกว่าแบบแอคทีฟ
จะมีภาคปรีแอมป์ขยายปรับแต่งสัญญาน 
ก่อนส่งสัญญาน ออกไปใช้งานออกตู้แอมป์
หรือ ต่อเข้ามิกเซอร์

  E2  A2  D3  G3  B3  E4

กีต้าร์โปร่งมี 12 สาย  กำเนิดขึ้นปลายศตวรรษที่19
ลักษณะการเล่นเหมือนกีต้าร์หกสายทั่วไป
แต่จะเพิ่มสายแต่และเส้นเป็นคู่ขึ้นมา
และ นิ้วกดพร้อมกันเป็นคู่สองสาย
ทำให้เกิดเสียงดังประสานเพิ่มขึ้นมา  

เบอร์สาย   4  6       3 5      2 4      1 3      2 2        1 1

ตั้งสาย        E2         A2     D3      G3      B3         E4

 bowlback mandolin เป็นแมนโดลิน เครื่องสายประเภทดีด
หลังเป็นชามโค้งมน  หรือ หลังเต่า 
มีแปดสาย ตั้งสายเป็นคู่ ระดับเสียงเดียวกับไวโอลิน 
ตั้งโน๊ตสายเปล่า  G3G3  D4D4  A4A4  E5E5
มีต้นกำเนิดจากประเทศอิตาลี
เริ่มนิยม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1713
และแพร่หลายในประเทศอังกฤษ
แมนโดลินตัวนี้ยี่ห้อ suzuki 
ผลิตประเทศญี่ปุ่น

อ่านเพิ่มเติม

mandolin style A  แมนโดลิน รูปทรง A
ไม้ด้านหลังเป็นแผ่นเรียบตรง
มีแปดสายตั้งสายเช่นเดียวกับแมนโดลินหลังเต่า 

 G3G3  D4D4  A4A4  E5E5

แมนโดลา หรือ บางครั้งเรียกว่า octave mandolin เครื่องสายประเภทดีด
หาพบน้อยกว่าแมนโดลิน แต่เป็นต้นกำเนิดของแมนโดลิน
คำว่าแมนโดลิน  มีความหมายว่า แมนโดลาตัวเล็ก
แมนโดลา  มีแปดสาย ตั้งเป็นคู่เช่นเดียวกับแมนโดลิน 
มีระดับเสียงเดียวกับ วิโอลา คือ คือตั้งสาย
C3C3  G3G3   D4D4   A4A4
นอกจากนั้นในกลุ่มตระกูลนี้ ยังมี แมนโดเชลโล่   แมนโดเบส
ที่เทียบตำแหน่ง กับเชลโล่ และเบส  

กีต้าร์ย่อส่วนให้มีขนาดเล็ก เพื่อเหมาะกับพกพา และ เดินทาง

ต้นกำเนิดอูคูเลเล่  มาจากเครื่องดนตรีพื้นเมืองโปรตุเกส
ชื่อว่า  Machete หรือ Braguinha        
ในช่วง  ค.ศ.1897  เริอบรรทุก แรงงานชาวโปรตุเกส เดินทาง
มาทำงานที่เกาะฮาวาย  และได้นำเครื่องดนตรี Machete ติดมาด้วย
เป็นที่ชื่นชอบ ชาวฮาวาย   จึงมีการเริ่มต้นสร้างขึ้น
โดยช่างเฟอร์นิเจอร์ชาวโปตุเกส 3 คน  
กษัตริย์องสุดท้ายของฮาวายโปรดปราน
และได้ให้การสนับสนุน จนได้รับความนิยม อย่างแพร่หลาย   
ในยุคนั้นเพราะ เป็นเครื่องดนตรีราคาถูก เล่นง่าย  พกพาสะดวก
การตั้งสายสายที่ 4 ตั้งได้สองแบบเป็น  G เสียงสูง  หรือ Gต่ำ
G 4 (G3)       C4  E 4  A4 

เบนโจลีน หรือ เบนโจเลเล่
มีสี่สาย ต้นกำเนิตจากอเมริกา
เป็นการผสม เครื่องดนตรี เบนโจ จากแอฟริกา
ผสมกับ อูคูเลเล่  จากฮาวาย    บอดี้ด้านหน้าเป็นหนังกลอง
แบบเบนโจ แต่มีขนาด และมี สี่สายแบบ อะคูเลเล่ 
  G4  C4  E4   A4

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน ในยุค60-70 ผลิตที่เยอรมัน
เดินทางมากับนักคนตรีชาวเยอรมัน
ถูกทิ้งไว้ในไทยนานหลายสิบปีชำรุด
ได้แก้ไขซ่อมบำรุงจนเล่นได้ใหม่อีกครั้ง  
แต่ลำตัวคล้ายเบนโจ ด้านหน้าเป็นหนัง
หย่องปรับขึ้นลงได้ แต่มี6สายคล้ายกีต้าร์  
เหมือนการผสมระหว่างกีต้าร์กับเบนโจ
ปัจจุบันไม่ค่อยพบเห็น  

  E2  A2  D3  G3  B3  E4

 เครื่องดนตรีประดิษฐ์ขึ้นจากนาโกย่า
ประเทศญี่ปุ่น คศ.1912
โดยนักดนตรี โกโรโมริตะ
เป็นการผสมเครื่องสายกับระบบปุ่มกดโน๊ต
โดยส่วนมากที่นิยมเล่น มี 5 สาย 
และมีการออกแบบให้ มีจำนวนสายต่างๆเช่น   4 สาย 6 สายเป็นต้น
ช่วงโน๊ต A3-A5
  

ไทโชโกโตะ ไฟฟ้า  
ยี่ห้อ suzuki  มีคอนแทคไมค์ แบบ แอคทีฟ มีภาคปรีไฟฟ้า
ขยายสัญญาณ   ปรับดังเบา ทุ้มแหลม
เพื่อต่อกับตู้ขยาย หรือ หูฟัง 

ช่วงโน๊ต A3-A5

  ไทโซโกโตะเบส  มีสองสาย 
มีเสียงต่ำ เล่นเป็นเสียงเบส  
มี2สายประสาน  
สายเส้นใหญ่ตั้ง G1|
สายเล็กตั้ง G2
ช่วงโน๊ต
G1-G3
G2-G4
  

จะเข้ เครื่องดนตรีประเภทดีดมีสามสาย พบว่า
มีการเล่นมาแต่โบราณ ทั้ง คนมอญ
ไทย และ เขมร  ส่วนมากทำหน้าที่
เป็นเครื่องนำในวงเครื่องสาย
วงมโหรี เดินทำนองหลักคล้ายระนาดเอก
C3 G3 C4  

มีสองสาย ให้เสียงสูง แหลมกว่าซอด้วง
กระโหลกแต่เดิมใช้กระบอกไม้ไผ่ ปัจจุบันนิยม
ใช้ไม้เนื้อแข็ง หนังที่ขึงหน้าซอ นิยมใช้
หนังงูเหลือมมาขึง  ซออู้มีลักษณะคล้ายซอ หูฉิน
ของจีน

G4  D 5

เครื่องสายประเภทสี  มีสองสาย มีไม้สีเรียกว่า  คันชัก แต่เดิมเป็นหางม้า
ปัจจุบัน มักจะแทนด้วยวัสดุสังเคราะห์
กล่องเสียงเรียกว่ากระโหลกซอ ทำจากกะลามะพร้าว ด้านหน้าขึงด้วย
หนังวัว
C3   G3
Bb2  F3
A2    E3

สะล้อแบบเก่า ที่ตั้งสายเป็นลูกบิดไม้
เครื่องดนตรีพื้นบ้านล้านนา  ทางภาคเหนือของประเทศไทย
สืบทอดมาตั้งแต่โบราณ  กระโหลกทำจากกระลา ด้านหน้าเป็นแผ่นไม้
เรียกว่าตาดสะล้อ  คันชักเรียกว่า ก๋งสะล้อ 

สะล้อมีสามขนาด เล็ก กลาง ใหญ่
การตั้งสาย สะล้อลูกสาม(นิยมสะล้อกลาง)  เอกสายเอก ซอล   ทุ้มเป็น โด
สะล้อลูกสี่ (นิยมสะล้อเล็ก ใหญ่)  สายเอก โด  สายทุ้ม ซอล
  G3   D4  

ซอพื้นบ้านภาคเหนือรูปแบบยุคหลัง
มักจะใช้ลูกบิดกีต้าร์ สำหรับปรับตั้งสาย 
กระโหลกซอเป็นกะลา  ด้านซอเป็นไม้ 
G3   D4

เครื่องสายประเภทสี มีสองสาย
สายหางม้าคันชักอยู่ด้านในระหว่างสองสาย
ปรากฎครั้งแรกในราชวงศ์ถัง เชื่อกันว่าวิวัฒนาการ
มาจาก ซีฉิน   ไม้ที่นิยมใช้เป็นไม้เนื้อแข็ง
เช่น จื่อฐาน  ไม้จันทร์แดง ไม้แดง
ด้านหน้ากล้องเสียงเป็นหนังงูเหลือม
D4  A4 
และการตั้งสายเปลี่ยนไปตามคีย์เพลง  เช่น GD     CG    FC  

ซอเอ้อหูไม้ดำ เป็นซอเก่า
เป็นไม้ดำ  ไม้เนื้อแข็ง  มีน้ำหนัก
แกะสลักมังกร   บางครั้งใช้ไม้ที่ทำจาก
ไม้เฟอร์นิเจอร์เก่าถือว่าเป็น ไม้ชั้นดี
เพราะไม้เนื้อแข็งเก่า จะมีความแข็งแกร่งทนทาน 
ตัวนี้ใช้หน้าเป็นหนังแพะ
ตั้งสาย  D4 A4
และการตั้งสายเปลี่ยนไปตามคีย์เพลง  เช่น GD     CG    FC  
มีความน่าสนใจอีกเครื่องหนึ่ง ที่รอดำเนินการบันทึกเสียง

ซอเย่หู เป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน แต้จิ๋ว
ประเทศจีน   ในเมืองเฉาโจ เรียกว่า  ผ่าฮี้ (Pahi)
กระโหลกซอทำจากกะลามะพร้าว
ด้านหน้าซอทำจากไม้ และ มีเปลือกหอย ทำเป็นหย่อง
ประดับด้วยมุก  ผูกเชือกรัดอก (เชียนจิน)  ต่ำประมาณครึ่งทวนซอ
มีเสียงแหลมสูง   ตั้งสายเป็นคู่ 5  เช่น 

D4  / A4
F4  / C5
ฟังเสียงบรรเลงจากอ.ชอบู๊🎵

ซอพื้นบ้านเป็นงานทำมือ
กระโหลกซอเป็นกะลา  ด้านซอเป็นไม้ 
เป็นของเก่า  ไม่ทราบชนิด ไม่ทราบที่มา
ลูกบิดคันซอ เหลาด้วยมือ ไม่ใช่เครื่องจักร
ไม่ได้เรียบอย่างทำจากเครื่องกลึง
แต่ก็ทำให้ดูมีเสน่ห์ได้มาสภาพเก่าและ
เอามาซ่อมปรับปรุ่งใหม่  เสียงมีความเก่าโบราณ
มีโอกาสจะหานักดนตรีซอ มาบรรเลงบันทึกเสียง

ตั้ง  D4    A4 

มีขนาดเล็กกว่าซอเอ้อหู ให้เสียงสูงแหลม กว่า
ตั้งสูงกว่าซอเอ้อร์หู 4 ช่วงเสียง หรือเทียบเท่าคู่ 4   วางซอไว้ระหว่างขา ใช้ขาซ้ายปิดกระบอกซอประมาณ 60-70% เพื่อปรับเสียงให้แหลมแต่ยังกังวาน  ใช้ในวงดนตรีกวางตุ้ง

G4  D5 

ซอเกาหู ,เกาเก้อหู
เครื่องดนตรีจีนแต้จิ๋ว  ซอนี้
ทำโดยช่างอุ้ย อาศัยอยู่ในเมืองไทย
มีฝีมือในการทำเครื่องดนตรีประเภทซอจีน
ประดับมุกฝีมือละเอียดอ่อนสวยงาม
เป็นที่ยอมรับกันในนักดนตรีซอจีนในยุคนั้น
ปัจจุบันได้เสียชีวิตแล้ว

G4  D5

ซอหัวม้า  โมริน คูร์    หรือ  จีนกลางเรียกว่า  หม่าเถาฉิน
เป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน ของมองโกลเลีย
ดั้งเดิมมีความสำคัญที่สุด  ถือเป็นสัญญลักษณ์
ของชาวมองโกล    องค์การยูเนสโก ขึ้นทะเบียน
เป็นมรดกทางวัฒนธรรม    มีสองสาย  มีลักษณะลำตัว
เป็นทำจากไม้สี่เหลี่ยมคางหมู  ส่วนหัวแกะสลักเป็นม้า
เดิมใช่สาย ตันชัก ทำจากขนม้า   

ตั้งสายมาตรฐานที่นิยม  F2  Bb2 

ตั้งสาย เพลงพื้นเมือง   F2    C3

เครื่องดนตรีพื้นบ้าน ประเทศจอแดน และ ประเทศแถบตะวันออกกลาง
เช่น ซาอุดิอาระเบีย อิรัก    เป็นซอทำมือ ส่วนไม้ที่คอ และลำตัว วาดลวดลาย
ด้วยมือ  สายน่าจะเป็นวัสดุหางม้ามีสายเดียว คันชักก็หางม้า 
ด้านหน้ากับด้านหลัง ขึงด้วยหนังบางๆ น่าจะเป็นหนังแพะ

ตั้งสายมาตรฐาน  D  หรือ G
ตั้งสายตามเสียงร้อง   ผู้ชาย  G2-B2
ตั้งสายตามเสียงร้องผู้หญิว    C3-D3

เครื่องสายประเภทสี มี 4 สาย ต้นกำเนิดในประเทศ
ตะวันตกให้เสียงสูงในกลุ่มเครื่องดนตรี
วิโอล่า เชลโล่ ดับเบิ้ลเบส 
ไวโอลินมีหลายขนาด จากขนาดเต็ม
มาตรฐานทั่วไป 4/4   ลดขนาดสัดส่วน ลงมาเป็น  
3/4  1/2   เป็นต้น
Karl hofner kh66  1967  germany 🎵 
ตั้งสาย
G3  D4  A4  E5

จะไม่มีกล่องเสียง เหมือนไวโอลินอะคูสติก
เป็นโครงทึบ (Solid Body)  จึงมีเสียงเบา 
บางครั้งเรียก ไซเรนท์ไวโอลิน
(silent  violin) มีแจ๊คต่อสายสัญญานเสียงออกไป
ภายใน มี ไมค์  ปิ๊กอัฟ วงจรขยายสัญญานเสียง 
เพื่อต่อสายไปที่เครื่องขยายและออกลำโพง
  หรือ ต่อฟังเข้ากับหูฟัง
อีกประเภทหนึ่งมีกล่องเสียงเล็กๆ ส่วนหนึ่ง
แบบกึ่งโปร่ง (Semi-hollow)  
G3  D4  A4  E5

รูปร่างการเล่นคล้ายไวโอลิน
มีขนาดใหญ่กว่าไวโอลิน แต่เล็กกว่าเชลโล่
ทำหน้าที่เป็นเสียงกลาง (Alto)
เชื่อมเสียงสูง (ไวโอลิน)
กับเสียงต่ำ (เชลโล, ดับเบิลเบส)
ในวงเครื่องสาย
และวงออร์เคสตราการตั้งสาย 
C3, G3, D4, A4

เครื่องสาย อยู่ในกลุ่มตระกูลไวโอลิน
ไวโอลิน, วิโอลา, เชลโล, ดับเบิลเบส
มีขนาดใหญ่กว่า ไวโอลิน และ วิโอลา
ให้เสียงต่ำกว่า  เล่นโดยนั่งบนเก้าอี้
ไว้เครื่องดนตรีที่ระหว่างขาและคันชักสี
C2, G2, D4, A4

ไวโอลินเก่าไม้หลังเมเปิ้ลชิ้นเดียว ผลิตเยอรมัน
ยังไม่ทราบข้อมูลรายละเอียด

G3  D4  A4  E5

ฮาร์โมเนียมเครื่องดนตรี พื้นบ้าน
มีที่ดันลมให้ผ่านลิ่มโน๊ตโลหะให้เกิดเสียง
การทำงานคล้ายแอคคอเดียน แต่
เวลาเล่นจะตั้งวางกับพื้น  นิยมเล่น ในอินเดีย
ปากีสถาน บังคลาเทศ  เนปาล

ฮาร์โมเนียมเครื่องนี้ เป็นรุ่นเก่า
โครงสร้างแข็งแรง  เครื่องมีน้ำหนัก มาก
26 คีย์ ช่วงโน๊ต A2-F5

ฮาร์โมเนียมเครื่องนี้ ยี่ห้อ Surniketan
ผลิตที่เมืองบัดกุลา อำเภอนาเดีย
รัฐเบงกอล ของอินเดีย 

เป็นออแกนที่ใช้ใช้สองเท้าเหยียบแป้น
เพื่อปั๊มลม ให้ผ่านลิ่มโลหะขนาดต่างๆให้เกิดเสียงโน๊ต
แต่ละตัว   มีการใช้เล่นในโบสถ์คริตส์ และตามบ้าน
ผลิตช่วง ยุค คศ .18xx   ถึงช่วง  19xx     
ต่อมาประเทศอินเดียออกแบบ
ให้ใช้มือปั๊มสูบลม เรียกว่า  ฮาร์โมเนียม
และใช้เล่นนิยมกันอย่างแพร่หลาย 
รวมทั้งใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา
ชาวซิกข์   ฮินดู และ มุสลิม   
ออแกนลม เครื่องนี้ผลิตที่ญี่ปุ่น  
ฟังเสียง yamaha  b-20f 

เป็นออแกน คล้ายออแกนที่ใช้เท้าเหยียบ
แต่ใช้ระบบไฟฟ้าปั๊มลม   ให้ผ่านลิ่มโลหะ
ขนาดต่างๆให้เกิดเสียงโน๊ตแต่ละตัว  
มีการใช้เล่นในโบสถ์คริตส์ โรงเรียน และตามบ้าน

  (ออแกนลม เครื่องนี้ผลิตที่ญี่ปุ่น   yamaha  L-20f  )

เป็นออแกน ใช้ระบบไฟฟ้าปั๊มลม  
ให้ผ่านลิ่มโลหะขนาดต่างๆให้เกิดเสียงโน๊ต
แต่ละตัว พัฒนาต่อมาจากออแกนที่ใช้เท้าปั๊มลม 

  (ออแกนลม เครื่องนี้ผลิตที่ญี่ปุ่น   yamaha   )

ยี่ห้อ  hohner  รุ่น   Marca Regisrada  
เริ่มผลิตราวปี  1930   เป็นคีย์ C ไดอะโทรนิค
โครงสร้างลำตัวเป็นไม้  
ผลิตประเทศเยอรมัน  

แอคคอเดียนโบราณ  ยี่ห้อHohner รุ่น Erica
รุ่นมีการผลิตที่ยาวนาน รุ่นนี้เป็นตัวโบราณ ผลิตที่เยอรมัน
คาดว่าผลิตราว ช่วงปี คศ. 1950-60  วัสดุเป็นไม้ 
ให้เสียงที่ไพเราะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นที่ยกย่อง
และชื่นชอบ คนในวงการแอคคอเดียนรุ่นเก่า  
การเล่น การดันลมเข้าและยืดออกจะเป็นคนละโน๊ตระบบไดอะโทนิก
ต่างกับแอคคอเดียนรุ่นใหม่ ที่เป็นลิ่มคีย์คล้ายเปียโน ที่เป็นระบบโครโมติก
ทำให้หาคนเล่นได้น้อย   และเป็นแอคคอร์เดียน ให้เสียงโน๊ต
ระบบไดอะโทนิก ตัวนี้เป็นคีย์ C และ  G  
บอดี้ทำด้วยไม้ รูปทรงดูคลาสสิค ขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบา
ฟังเสียงhohner erica  🎵

แอคคอร์เดียนโบราณ ยี่ห้อ   cuckoo   acordeon 
คาดว่า ประมาณปี คศ.190x
  รุ่นมีเสียงโน๊ตประสาน ดังกุ๊กกู เหมือนเสียงนก

https://harmonicariffraff.blog/2023/12/15/cuckoo-again/

แอคคอร์เดียนโบราณ ผลิตที่ญี่ปุ่น
รูปทรงแอคคอเดียนเป็นชนิดปุ่มในยุคแรกๆ

แอคคอร์เดียนโบราณ แบบปุ่ม โบราณอายุเกือบ ร้อยปี 
รุ่นนี้ผลิคที่ญี่ปุ่น  ยี่ห้อ tombo    ราวปี 1930s
คาดว่าเป็นยุคแรกๆ ที่เริ่มผลิตแอคคอร์เดียนที่ประเทศญี่ปุ่น 
มีประวัติที่ยาวนาน  เครื่องนี้เป็นแอคคอเดียนแบบปุ่ม
ระบบไดอะโทนิค มี 2 คีย์ 4 เบส วัสดุลำตัวทำจากไม้ 
รายละเอียด

Scandalli   ผลิตที่ประเทศ Italy 
เป็นรุ่นเก่า  หลายสิบปี ใช้วัสดุคุณภาพดี
แข็งแรงทนทาน เสียงมีความไพเราะลักษณะเฉพาะตัว 
ยังหารายละเอียดข้อมูลรุ่นนี้ไม่พบ 

แอคคอร์เดียน ยี่ห้อ FIROTTI  
รุ่นเก่า ผลิตที่เยอรมัน 

แอคคอร์เดียน yamaha  รุ่นเก่า
ประทศญี่ปุ่น 

แอคคอร์เดียนขนาดเล็ก
จากประเทศจีน
ยี่ห้อ Hero  และผลิตฮาร์โมนิกา ด้วย